Brezilya’lı fotoğrafçı Salgado 1944 yılında sekiz çocuklu bir ailenin altıncı çocuğu olarak dünyaya geldi. Salgado lisans eğitimini fotoğraf dışı bir alanda ekonomi alanında yaptı. 1968 yılında A.B.D.’de ekonomi yüksek lisansına başladı. 1971 yılında ise yine aynı alanda doktorasını tamamladı. 1973 yılına kadar iş hayatını ekonomist olarak iş hayatını sürdürdü. Aynı yıl eşinden aldığı makine ile Afrika’ya yaptığı yolculuk sırasında fotoğrafla tanıştı. Salgado yine aynı yıl Sygma ajansına girdi, 1975-1979 yılları arasında da Gamma ajansı için çalıştı. Ardında, daha sonra ekonomik krizden kurtulmasına vesile olacağı Magnum ajansı üyeliğine seçildi. ABD başkanı Reagan’a düzenlenen suikast girişimini fotoğraflaması hem ona uluslararası ün kazandırdı hem de ajansını yaklaşık on yıldır sürmekte olan ekonomik krizden kurtardı.

Yedi yıl boyunca 1977-1984 yılları arasında Brezilya da uzak dağ köylerini gezerek “Other Americans/Öteki Amerika (1986)” adlı albümü hazırladı. 1980 yılında on beş ay boyunca Fransız Sınır Tanımayan Doktorlar Topluluğu ile Afrikanın Sahra bölgesini gezerek “Sahel: L’Homme en Détresse / Sahra: Izdırap İçindeki İnsan” adlı çalışmasını hazırladı. 1986 ve 1992 yılları arasında o ana kadar ki en büyük projesi olan “Workers/İşçiler(1993)” üzerinde çalışmaya başladı. Salgado, bu albümü hazırlarken yirmi altı ülke gezerek geniş çaplı bir işçi profili çıkarttı. Çalışmasının genel yapısına bakıldığında Salgado’nun, albümü üç temel bölüm üzerine inşa ettiği görülmektedir. Tercih edilen ülkelerde bu bölünmeyi dolaylı olarak yansıtmaktadır. Fransa gibi sanayisi gelişmiş ülkelerdeki işçilik, Rusya gibi eski doğu bloğu ülkelerde sanayileşmiş ancak görece olarak eski teknolojiye dayalı işçilik ve üçüncü dünya ülkelerinde genellikle tarıma dayalı işçilik. 1997 yılında ise Brezilya’da topraklarının geri verilmesi için mücadele eden köylüleri fotoğrafladığı “After Terra: Struggle of The Landless/ Yurtsuzların Mücadelesi” çalışmasını gerçekleştirdi ve albümleştirdi. 2000 yılında ise kırk bir ülkede vatansız insanların, göçmenlerin ve mültecilerin çocukların portrelerinden oluşturduğu “Migrations and The Children/Göçmenler ve Çocuklar” albümünü yayınladı. Salgado 2002 itibari ile, çocuk felcinin kökünü kazımak için gerçekleştirilen evrensel kampanyayı fotoğrafladığı belgesel çalışmasını tamamlamıştır. Salgado bu çalışmayı gerçekleştirmek amacı ile Somali, Sudan, Hindistan, Kongo ve Pakistan gibi ülkeleri gezmiştir.

Salgado çalışma yöntemleri ile pek çok çağdaşından ayrılan bir yaklaşıma sahiptir. Salgado’ya göre, projelerinde iyi sonuca ulaşmak, fotoğraflanan insan ile kurulan ilişkiye bağlıdır. Bu yüzden Salgado çalışmalarını gerçekleştirirken, fotoğraflayacağı kişiler ile benzer koşullarda yaşar, onların yolculuk ettiği şekilde yolculuk eder. Projeleri genellikle uzun soluklu projelerdir ve bu süre içerisinde tüm giderlerini kendi bütçesinden karşılar. Salgado’nun çalışmalarına geniş bir perspektifle bakıldığında, kendi ideolojisini de fotoğraflarına yansıttığını söylememiz mümkündür. Other Americans’da Amerika kıtası ile özdeş olan kıta ile aynı isimli ülkenin karşısında ötekilik, The Workers çalışmasında ise, onun değişi ile milenyumun eşiğinde çalışan ve üreten sınıfın durumunu görebilmekteyiz. Salgado’nun fotoğraf çalışmalarının içeriksel ve biçimsel yapısında Meksika’da temelleri atılan öncüllerinin Riviera, Siqueros ve Orozco gibi ressamların olduğu Meksika Yeni Gerçekçiliği olarak da adlandırılan, ekspresyonist yaklaşımın izlerini görmemiz mümkündür. Seçilen konuların marksizm ile ilişkisi olması, biçimsel olarak da, kimi zaman göze batacak kadar koyu tonlar ve buna bağlı olarak dışavurumcu etkiler bu paralelliğin izleri olarak görülebilir. Salgado’nun başarısının diğer bir sırrı da entelektüel birikimini pozitif bir biçimde çalışmalarına yansıtmasıdır. Ekonomi üzerindeki birikimi yoksulluk, üçüncü dünya ve sanayileşme kavramlarına eleştirel yaklaşımını belli bir paradigma içerisine oturtmasını sağlamıştır.

The Refugees: Tanzania, 1994; Thousands of displaced Rwandans struggled to protect themselves from the elements at the Benako, Tanzania refugee camp

The Refugees: Zaire, 1994; The S.O.S. Orphanage is the name of this center in N¹Dosho, seven miles from Goma. There were 4,000 orphans here in 1994 and the number was growing daily.

The Refugees: Iraqi Kurdistan, 1997; Many villages in the region of Brazan were destroyed by Saddam Hussein’s troops, forcing the population to move to villages like Beharke, near the city of Erbil. On the night of July 31, 1983, Iraqi soldiers arrived unexpectedly and took away all the men in every family. They were never seen again; probably all were killed. The women left behind found themselves widows–although never entirely sure that their husbands, sons, or brothers were indeed dead.

The Refugees: Hong Kong, 1995; At the detention center on the island of Tai A Cau, more than half the 6,000 Vietnamese detainees are children

The Swollen Cities: Brazil, 1996; Children crawl around on the roof of a child-welfare center in São Paulo. When exploding cities blow up families, toddlers like these are dumped by desperate parents

The Swollen Cities: India, 1995; Every day nearly 3 million commuters crowd into Church Gate Station in Bombay, part of the railway system built by the British, but overwhelmed by India¹s population growth

The Swollen Cities: Vietnam, 1995; In the Vietnamese countryside, people lounge outdoors. When they get to the high-rises in Ho Chi Minh City, they go on doing it, even if they do it several stories aboveground.

The Dispossessed: A young girl stands on a split of land in the community of Yuracruz, in northern Ecuador. The land belonging to the peasants of this region is typical of land arrangements in Ecuador – the best plots of land are controlled by cattle ranchers, while the peasants scratch out a living on smaller, inferior parcels. The Dispossessed: Brazil, 1996; Peasant families celebrate government approval of their right to a piece of land on the Cuiaba plantation in Sergipe State. The squatter settlement contained 2,800 familes. Tens of thousands of Brazilian families live in improvised settlements in various parts of Brazil.

---

Refugées in the Korem camp (Ethiopia, 1984). Foto Sebastiao Salgado.

Falando em Sebastião Salgado, que é Brasileiro, polêmico por suas fotos e criticado por muitos, uma das fotos dele:

Brazilian photographer Sebastião Salgado is one of the most respected photojournalists working today. Appointed a UNICEF Special Representative on 3 April 2001, he has dedicated himself to chronicling the lives of the world’s dispossessed, a work that has filled ten books and many exhibitions and for which he has won numerous awards in Europe and in the Americas.

“I hope that the person who visits my exhibitions, and the person who comes out, are not quite the same,” says Mr. Salgado. “I believe that the average person can help a lot, not by giving material goods but by participating, by being part of the discussion, by being truly concerned about what is going on in the world.”

Educated as an economist, Mr. Salgado, 57, began his photography career in 1973. His first book, Other Americas, about the poor in Latin America, was published in 1986. This was followed by Sahel: Man in Distress (also published in 1986), the result of a 15 month long collaboration with Medecins San Frontières covering the drought in northern Africa. From 1986 to 1992 he documented manual labour world-wide, resulting in a book and exhibition called Workers, a monumental undertaking that confirmed his reputation as a photo documentarian of the first order. From 1993 to 1999, he turned his attention to the global phenomenon of mass displacement of people, resulting in the internationally acclaimed books Migrations and The Children published in 2000.

In the introduction to Migrations, he wrote, “More than ever, I feel that the human race is one. There are differences of colour, language, culture and opportunities, but people’s feelings and reactions are alike. People flee wars to escape death, they migrate to improve their fortunes, they build new lives in foreign lands, they adapt to extreme hardship….”

Working entirely in a black-and-white format, Mr. Salgado’s respect for his subjects and his determination to draw out the larger meaning of what is happening to them, has created an imagery that testifies to the fundamental dignity of all humanity while simultaneously protesting its violation by war, poverty and other injustices.

Over the years Mr. Salgado has collaborated generously with international humanitarian organizations including UNICEF, the Office of the United Nations High Commissioner on Refugees (UNHCR), the World Health Organization (WHO), Medecins Sans Frontières and Amnesty International. With his wife, Lélia Wanick Salgado, he is presently supporting a reforestation and community revitalization project in the Brazilian state of Minas Gerais.

In September 2000, supported by the United Nations and UNICEF, Mr. Salgado exhibited 90 portraits of displaced children taken from his book The Children exhibited at UN Headquarters in New York. These stunning photographs bear solemn witness to the 30 million people throughout the world, mostly children and women, who are without a permanent home. In other collaborations with UNICEF, Mr. Salgado has donated reproduction rights to several of his photographs to support the Global Movement for Children and to illustrate a book by Mozambique’s Graça Machel, updating her 1996 report as United Nations Special Representative on the Impact of Armed Conflict on Children. Presently, in a joint project with the Global Polio Eradication Initiative, he is documenting the global campaign to eradicate this disease.

Mr. Salgado lives in Paris, France, with his family. His wife, Lélia Wanick Salgado, directs their company, Amazonas Images, and has designed his major books and exhibitions.

Tags: FOTOĞRAF ARŞİVİ